در مرحله بعد ، مهر از زبان آنها برداشته مىشود ، و به سخن مىآيند و از آنها پرسش مىشود ، آنها نيز با مشاهده روشن شدن حقايق در پرتو گواهى اعضا ، به اعمال خود اعتراف مىكنند ، درست همانند مجرمى كه با مشاهده آثار عينى جرم چاره اى جز اعتراف نمىبيند . بعضى از مفسران نيز در تفسير اين آيات احتمال داده‌اند كه آيات نفى كننده سؤال اشاره به سؤال و جواب زبانى است ، و آيات اثبات كننده سؤال اشاره به سؤالاتى است كه از اعضاى بدن مىشود و آنها به زبانحال - همانند رنگ رخسار انسان كه خبر از سر درون او مىدهد - حقايق را بازگو مىكنند . و در هر صورت اختلافى در ميان اين دو دسته آيات نيست . در آيه بعد براى تكميل بحث رستاخيز ، اشاره به مساله « سنجش اعمال » مىكند كه نظير آن در سوره‌هاى ديگر قرآن از جمله در سوره مؤمنون آيه 102 و 103 و سوره قارعه آيه 6 و 8 آمده است . نخست مىگويد : « مساله توزين اعمال در آن روز حق است » ( * ( وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ ) * ) ( 1 ) . ترازوى سنجش اعمال در قيامت چيست ؟ درباره چگونگى توزين اعمال در روز رستاخيز ، بحث فراوانى در ميان مفسران و متكلمان شده است ، و از آنجا كه بعضى چنين تصور كرده‌اند ، وزن

--> ( 1 ) بنا بر اين « وزن » به معنى مصدرى است ، يعنى وزن كردن ، و اين كلمه مبتدا و « الحق » خبر آن است ، گرچه احتمالات ديگرى در تركيب جمله فوق داده شده ولى آنچه گفتيم از همه نزديكتر است .